ورزشگاه ثامن‌الائمه مشهد كه روزگاری قلعه عقاب‌ها نام داشت، بار دیگر شاهد برگزاری جشن قهرمانی یك تیم غیرمشهدی در مقابل دیدگان هواداران ناراحت مشهدی بود. 
در روز برگزاری فینال چند سال قبل جام حذفی در ورزشگاه 40 هزار نفری ثامن‌الائمه مشهد اولین جشن قهرمانی تیم‌های غیرمشهدی در این ورزشگاه برگزار شد، در روزی كه هواداران پر شمار تیم ابومسلم برای گرفتن جشن قهرمانی جام حذفی از اولین ساعات صبح به ورزشگاه آمده بودند، پس از انتظاری چند ساعته تیم خود را در مقابل صبای باتری شكست خورده دیدند و با چشمانی اشكبار شاهد برگزاری جشن قهرمانی تیم تهرانی آن موقع بودند اما هیچ كس فكر نمی‌كرد از میان 3 جشن قهرمانی دیگری كه در این ورزشگاه برگزار خواهد شد سهم تیم‌های مشهدی و هوادارانشان صفر خواهد بود...

پس از چند سال از برگزاری اولین جشن، در فصل 87-87 لیگ‌برتر فوتبال، تیم پیام در گرداب سوء مدیریت فرو رفت و پس از یك فصل پر حاشیه در همین ورزشگاه بزرگ در آخرین دیدار لیگ‌برتر در مقابل استقلال امیر قلعه‌نوعی تن به شكست داد و این بار نیز در حالی كه هواداران مشهدی برای سقوط تیم خود به لیگ دسته اول اشك می‌ریختند، استقلال و هوادارانش در ورزشگاه تیم میزبان جشن قهرمانی برپا كردند.
دومین جشن قهرمانی ثامن نیز درس عبرتی برای مدیران ورزشی این شهر و استان نشد و آن‌ها هیچ تلاشی برای نجات فوتبال خود نكردند تا بار دیگر امیر قلعه‌نوعی در مشهد یكی دیگر از تیم‌های خراسان را به لیگ دسته اول بفرستد و جشن قهرمانی زردپوشان اصفهانی را در لیگ 89-88 در ثامن مشهد برگزار كند.
این بار به جای آنكه مدیران و مسوولان خراسان رضوی از برگزاری جشن‌های قهرانی دیگران شرمنده شوند این قلعه‌نوعی بود كه با شرمندگی از بازیكنانش می‌خواست در مقابل دیدگان غم بار مشهدی‌ها شادی نكنند. او شرمنده هم استانی‌هایش بود كه در دو فصل پیاپی تیم‌های خراسان را به لیگ دسته اول فرستاده بود و مردم این استان را حسرت به دل گذاشته بود. قلعه‌نوعی دیگر خجالت می‌كشید كه در مقابل خراسانی‌ها شادی كند و تیمش را به درون رختكن برد اما آن‌هایی كه باید واقعا شرمنده می‌شدند، آن روز با حریف نماز شكر خواندند و یا سریع ورزشگاه را ترك كردند و هیچ كس هم دنبالشان نرفت.
"مردیم بس كه حسرت خوردیم"، ورزشگاهی كه با هزاران امید و آرزو و با بودجه بیت‌المال این استان ساخته شده است، محل برگزاری جشن‌های تیم‌های استان‌های دیگر است. جمعه گذشته نیز اكبر میثاقیان كه ابومسلم او در آن فینال جنجالی جام حذفی، اولین ناكام ورزشگاه ثامن بود و به بدترین شكل ممكن و با برخورد قهری مالكان نالایق دو فصل قبل ابومسلم از این تیم اخراج شده بود، این بار با یك تیم تبریزی به مصاف پیام خراسان در لیگ دسته اول آمد و با شكست پیام، نه تنها تیم خود را به لیگ‌برتر برد و جشن قهرمانی گرفت، بلكه شانس تیم پیام برای حضور در پلی‌آف را نیز از این تیم گرفت.
دیگر عادت كرده‌ایم در ورزشگاهی كه در آن میزبان هستیم گوشه‌ای بنشینیم و شادی دیگران را ببینیم و حسرت پیروزی بخوریم، جایگاه خبرنگاران ورزشگاه ثامن محل رفت و آمد میهمانان تیم‌های دیگر شده است كه برای برپایی جشن قهرمانی به مشهد می‌آیند.

 
جمعه گذشته كه جشن قهرمانی شهرداری در ثامن برگزار شد خبری از مسوولان ورزش و تربیت‌بدنی این شهر و استان نبود، نمی‌‎دانم از دیدن چنین صحنه‌هایی در شهری كه مسوول ورزش آن هستند خجالت می‌كشیدند یا شاید دیگر توان پاسخگویی به افكار عمومی را نداشتند، این جمعه حتی خبرنگاران مشهدی هم كه دیگر طاقتشان را از دست داده‌اند، كار را رها كرده بوده و به ورزشگاه نیامدند تا هم شاهد دیدن قهرمانی دیگران و ناكامی همشهری‌هایشان نباشند و هم لذت دیدن بازی‌های جام جهانی را از دست ندهند. جایگاه خبرنگاران ورزشگاه ثامن كاملا خالی از خبرنگاران بود و تنها صدای شادی میهمانان در این جایگاه شنیده می‌شد.
ورزشگاهی كه در روز افتتاحیه و در دیدار ابومسلم و پرسپولیس 35 هزار نفر را در خود جای داده بود و از چند ساعت قبل از شروع بازی درهایش بر روی هواردان بی‌شمار تیم ابومسلم بسته شده بود و دیگر جایی برای نشستن نداشت، در روز جمعه تنها 500 نفر را در خود جای داد كه بیش از نیمی از آن‌ها طرفداران تبریزی بودند.
شاید اگر فیروز كریمی می‌دانست كه این ورزشگاه روزی با ما چنین خواهد كرد و تبدیل به ماتم‌كده فوتبال مشهد می‌شود، دیگر كنایه از تعلل در ساخت آن نمی‌زد و از كنار میخ طویله‌ها و كارگران افغانی ورزشگاه‌های مشهد به سادگی می‌گذشت.