پس از گذشت 9 سال از حیات لیگ‌برتر فوتبال در ایران، برای اولین بار شهر مشهد آغازین روز این لیگ را بدون هیاهوی فوتبال و در سکوت و حسرت سپری کرد. یک بار دیگر سوت آغاز جذاب‌ترین رقابت ورزشی در کشور زده شد و مردم فوتبال دوست این کشور دل به هیجانات فوتبال سپردند، اما این بار دیگر خبری از گربه سیاه لیگ نیست. لیگ‌برتر دهم بدون سیاه جامگان آغاز شد و حسرت حضوری دیگر در لیگ‌برتر تنها بر دل هواداران و عاشقان فوتبال شهر مشهد ماند و دیگر همه ما خراسانی‌ها باید از پشت صفحه تلویزیون شاهد تکاپوی فوتبال در شهرهای دیگر باشیم .حسرت شور و هیجان هواداران پر شمار بهترین تیم غیر تهرانی سال‌های نزدیک، حسرت پخش گزارش حواشی پرشمار تیم‌های خطه خراسان در پربیننده‌ترین برنامه‌های تلویزیون و حسرت دیدن "محمد جهانی" آقا تلویزیونی ورزشگاه ثامن در مقابل دوربین برنامه نود بر دل هوارداران فوتبال کشور ماند. دیگر تیمی در لیگ برتر نیست که جان قرمز و آبی‌های پایتخت را در مشهد به لبشان برساند، دیگر تیمی نیست که سرمربی‌اش خبرنگاران را کتک بزند، تیمی غیر تهرانی دیگر وجود ندارد که با حواشی‌اش تیتر روزنامه‌های پایتخت شود، هواردارانش در ثامن نفس هر تیمی را بگیرند ، دیگر تیمی وجود ندارد که سند 200 درصد از سهامش دست مردم باشد یا هر روز نماینده‌اش به کمیته انضباطی فراخوانده شود یا نیروی انتظامی به زور از محل باشگاه بیرونشان کند. خبرنگاران و رسانه‌های خراسان نیز دیگر لازم نیست زحمت رفتن به ورزشگاه ثامن در خاج از شهر مشهد را به خود بدهند، دیگر ابومسلمی ندارند که حواشی آن را تیتر کنند، یا هر روز با مدیرانش کلنجار بروند، دیگر نمی‌دانند برای که و چه باید بنویسند و قلم خسته و فرسوده خود را برای کدام تیم باید بر روی کاغذ برقصانند، صدای اعتراض کدام هوادار و بازیکن را به گوش همه برسانند. از چه کسی دیگر باید انتقاد کرد، کو گوش شنوا، مگر در این دو سال افول فوتبال این شهر کسی برای قلم خبرنگاران ارزشی قائل بود، مگر دیگر دل خوشی برای نقد و نقادی مانده است؟ ...

سرانجام مسابقات فوتبال جام جهانی ۲۰۱۰ به پایان رسید و هیاهوی یک ماهه این

مسابقات فروکش نمود و باز ما ماندیم وهمان داستان نابسامانی های فوتبال خراسان.

درحالی که اکثر تیمهای لیگ برتری و دسته اول ایران در راه آمادگی خویش برای مسابقات

 فصل جاری در حال آماده سازی هستند  هیچ خبری از دو تیم ابومسلم و پیام به گوش

نمی رسد .گویی این دوتیم حیاتشان به انتها رسیده است. معلوم نیست داد سخن را

باید به کجابرد .به مسئولان نالایق ورزش و فوتبال استان که دیگر امیدی نیست. نمایندگان

و مسئولان غیر ورزشی هم آن قدر گرفتار امور روزمره خویش هستند که فرصتی برای ورزش

و رسیدگی به مشکلات عدیده آن نمی یابند. مطبوعات استانی همچون روزنامه خراسان

هم که اصلا دینی نسبت به فوتبال این استان پهناور ندارند که در پی ادای آن باشند. تنها

دل خوشی همه به استاندار خراسان بود که گویا ایشان هم از این ورزش و فوتبال کسالت آور

 و حاشیه های بی شمار آن خسته و دلزده گشته اند. حال باید داد را به کدام محکمه برد و

حق فرزندان استان دلاورپرور خراسان را از که گرفت ؟